4.2. Montaż instalacji
Przewody z tworzyw sztucznych charakteryzują się dużymi wydłużeniami liniowymi spowodowanymi zmianami temperatur. Przy długotrwałym przepływie gorących ścieków pomimo, że PP zalicza się do dobrych izolatorów, przewody ulegają wydłużeniom liniowym. Współczynnik wydłużenia liniowego dla PP wynosi k=11÷18x10-5(0C)-1 (k=0,11÷0,18 mm/m0C), jest więc 10-krotnie większy od współczynnika stali czy betonu. Ważne jest, ażeby wydłużenia te mogły być przejmowane poprzez kielichy. Również istotny jest także sposób mocowania przewodów i zachowanie odległości pomiędzy uchwytami. Przewody spustowe (piony) należy prowadzić jak najbliżej przyborów sanitarnych na ścianach wewnętrznych budynków, w szybach instalacyjnych lub bruzdach przygotowanych do zabudowania.
Przy wykonywaniu głębokich bruzd należy pamiętać, ażby nie doprowadzić do przemarzania ścian w miejscu prowadzenia bruzd. Każdy odcinek rury spustowej powinien być przymocowany obejmą umieszczoną pod kielichem
lub na kielichu (rys. 60) w taki sposób, ażeby zamocowanie to stanowiło punkt stały. Inne zamocowania na tej samej rurze powinny być suwliwe.

rys. 60

Ze względu na powstawanie hałasu przez przepływające ścieki, szczególnie w budynkach wysokich, zaleca się izolowanie akustyczne poprzez stosowanie otulin izolujących lub zakrycie bruzd oraz szybów ekranem akustycznym.
Przewody prowadzone przez stropy lub przegrody budowlane powinny być prowadzone przez tuleje ochronne uszczelnione pianką poliuretanową lub kitem trwale elastycznym. Podejścia do przewodów sanitarnych można
prowadzić na ścianie lub w bruzdach przygotowanych do zabudowy o szerokościach większych od maksymalnej średnicy kielicha (w miejscu rowka). Podejścia do przyborów, jak i przewody poziome odpływowe należy opierać na konstrukcji wsporczej. Maksymalne odległości pomiędzy wspornikami (uchwytami) dla przewodów poziomych i pionowych podano zgodnie z normą PN-EN [16] w tablicy 72 (rys. 61).

rys.61

Tablica 72. Maksymalne odległości zamocowania przewodów

Podczas przepływu burzliwego ścieków przez przewody powstaje za strugą podciśnienie. Podciśnienie to jest uzależnione od stopnia wypełnienia przewodu. W przewodach o wypełnieniu większym (w czasie przepływu ścieków) wytwarza się wyższe podciśnienie. To podciśnienie może być wykorzystane do napowietrzania instalacji kanalizacyjnej poprzez zawory napowietrzające. Zawory te działają na zasadzie podnoszenia membrany przez podciśnienie, co powoduje otwarcie zaworu i pobranie powietrza. Odbywa się to w czasie wyrównania podciśnienia w przewodach do ciśnienia atmosferycznego, przy którym już zawór szczelnie zamyka wlot nie dopuszczając do wydostawania się gazów z kanalizacji do pomieszczeń. Zasadą montowania zaworów napowietrzających jest umieszczenie ich w pozycji pionowej, o co najmniej 1m wyżej od poziomu przelewowego najwyżej zainstalowanego przyboru sanitarnego. Zawory napowietrzające powinny być umieszczane w pomieszczeniach, w których nie występuje możliwość ich zamarzania lub zalania oraz powinny być łatwo dostępne do kontroli. Przewody z polipropylenu są materiałem palnym. Na specjalne życzenie inwestora, ażeby nie doszło w wyniku pożaru do przenoszenia ognia oraz dymu pomiędzy pomieszczeniami, mogą być również instalowane pod stropami lub na ważniejszych przegrodach budowlanych specjalne tuleje (obejmy) ognioodporne. Dotyczy to stropów i ścian, które posiadają odporność ogniową, co najmniej 1,5 godz., a więc stropy posiadają grubość min. 15 cm, a ściany wykonane są z gazobetonu, betonu lub płyt gipsowych i wełny mineralnej (z punktem topienia wyższym od 10000C) mające grubość min. 10 cm. Tuleje ognioodporne przeznaczone są dla wszystkich średnic rur z PP (50, 75, 110 mm), składają się z dwóch obejm nakładanych na rurę zamykanych na zatrzaski. Obudowa tulei wykonana jest z blachy nierdzewnej, a korpus wypełniony jest materiałem ognioodpornym. Obudowa stalowa posiada uchwyty, które mocuje się za pomocą kołków stalowych do ściany lub stropu. Tuleje ognioodporne założone z jednej strony przegrody mają odporność ogniową 90 min. (klasa F90). Należy je mocować na ścianie lub pod stropem, natomiast nie można ich wbudowywać wewnątrz przegrody budowlanej chyba, że przegroda
ma znacznie większą odporność ogniową, to wówczas można ją częściowo zagłębić. Instalacje kanalizacyjne należy montować rozpoczynając od najniższego poziomu w budynku. Połączenie pionów (przewodów spustowych) z poziomami (przewodami odpływowymi) można wykonać nad posadzką w części podziemnej budynku, względnie pod posadzką lub bezpośrednio w gruncie. Kształtki (kolana, trójniki) nie powinny być obciążone ciężarem pionów. Ze względu na zmniejszenie możliwości powstawania słupa ścieków w pionach celowe jest, szczególnie w budynkach wysokich, stosowanie łuków przy przejściu pionów z poziomami odpływowymi w najniższej części budynku.
W przypadku ułożenia przewodów odpływowych w gruncie, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłowy dobór gruntu i jego zagęszczenie w strefie ułożenia przewodu. Należy również zwrócić uwagę na ułożenie przewodu odpływowego poza budynkiem. Rura kanalizacyjna przechodząca przez ścianę fundamentową budynku powinna być odpowiednio zabezpieczona materiałem izolacyjnym, ażeby przy osiadaniu budynku nie uległa uszkodzeniu lub zbyt mocnemu odkształceniu. Należy przewidzieć wielkość osiadania budynku i na długości 1÷1,5m od budynku zaprojektować możliwość swobodnego odchylenia rury do poziomu niższego przewodów ułożonych poza budynkiem.