2.4. Zasypywanie wykopów
Prawidłowo ułożony przewód w gruncie powinien być równomiernie podparty na całej długości oraz nie powinien mieć nadmiernych odkształceń przekroju poprzecznego (średnicy). Zmiana przekroju poprzecznego jest ściśle uzależniona od współpracy elastycznej rury z PVC-U z otaczającym ją gruntem. Duże znaczenie ma zastosowany w strefie ułożenia przewodu materiał gruntowy; sposób jego zagęszczenia oraz sztywność obwodowa rury. Przeważa obecnie pogląd, że największy wpływ na wielkość odkształcenia przewodu ma sposób prowadzenia prac ziemnych oraz zdolność do zagęszczania gruntu w samej strefie ułożenia przewodu. Przewody bezciśnieniowe wymagają szczególnej uwagi, ażeby nie uległy nadmiernemu zdeformowaniu. Materiałem do zasypki w strefie przewodu powinien być grunt nie zawierający ostrych kamieni większych od 22 mm, podatny do zagęszczania, wykazujący się dobrą sprężystością. Jeżeli grunt rodzimy nie spełnia tych wymagań, to należy się jeszcze zastanowić czy można go posegregować poprzez odkładanie partii, które nadają się do użycia. Jeżeli jednak takie segregowanie nie jest wystarczające lub nie jest pewne to, należy dostarczyć inny materiał spoza miejsca budowy. Podsypka, obsypka i zasypka wstępna w strefie ułożenia przewodu powinna być zagęszczona, z zachowaniem optymalnej wilgotności gruntu, ręcznym ubijakiem warstwami nie większymi od 30cm. Najpierw zagęszcza się grunt po bokach przewodu poprzez „podbicie pach”. Przewód w zależności od sztywności obwodowej ulega przy tym odkształceniu polegającym na zmniejszeniu średnicy w płaszczyźnie poziomej.
Jednocześnie z zagęszczonym gruntem należy usuwać obudowę (oszalowanie) wykopu, zwracając uwagę na staranne wypełnienie pustych przestrzeni po usuniętej obudowie. Następnie należy zagęszczać grunt również ręcznie w ramach zasypki wstępnej do wysokości 30 cm nad grzbietem przewodu. Ubijaki wibracyjne można użyć do zagęszczania zasypki wstępnej po bokach przewodu. Po takim zagęszczaniu gruntu przewód powinien powrócić do przekroju kołowego.

Tablica 69. Praktyczna możliwość zagęszczania gruntu

Stopień zagęszczenia gruntu zależy od staranności prac oraz od zdolności gruntu do zagęszczania.
W tablicy 69 podano wg PN-EN [5] praktyczną możliwość uzyskania zagęszczenia gruntu w % wartości Proctora dla gruntów podzielonych umownie na 4 grupy zdolności do zagęszczania, a prace ziemne uszeregowano jako niedbałe (Not-N), mierne (Moderate-M) i wysokie (dobre) (Well-W). Przyjmuje się, że w strefie ułożenia przewodów kanalizacyjnych grunt powinien mieć przy zagęszczeniu wysokim conajmniej 94% a przy miernym 87-94%.
Po wykonaniu zasypki wstępnej należy ułożyć taśmę wskaźnikową z wkładką metalową, ażeby była możliwa lokalizacja przewodów z powierzchni terenu za pomocą urządzeń elektromagnetycznych. Dalsze zasypywanie przewodu będzie uzależnione od wymagań związanych z warunkami przekazania terenu. W tablicy 70 ujęto wskazówki zgodne z normą PN-EN [5] dotyczące optymalnego prowadzenia prac związanych z zagęszczaniem gruntu w zależności od posiadanego wyposażenia sprzętowego dla gruntów o różnej zdolności do zagęszczania. Wskazówki te dotyczą krotności przejść do uzyskania wysokiego (dobrego) lub miernego stopnia zagęszczenia oraz grubości warstw dla możliwości wprowadzenia sprzętu, ażeby nie spowodować przy zagęszczaniu gruntu nadmiernego odkształcenia rury. Podobne zalecenia ujęte są również w [26]

Tablica 70. Zalecenia optymalnego zagęszczania gruntu